Dag 4: De barbypop van Saadia

Tekst: Pernille La Lau
Foto's: Sven Torfinn

Na een nacht vol regen en onweer rijden we om 7.45 weer naar Hagadera Kamp. Idris heeft best schik in de modderwegen. Ik vraag me af hoe de mensen in de twijgenhutjes hun nacht hebben doorgebracht. Alle zelfgebouwde hutjes zijn zo lek als een mandje, en staan direct op het zand. Alle families zullen nat zijn geworden. Ik hoop dat er geen zware storm komt, of nog meer slecht weer. De mensen zijn veel te kwetsbaar hier. En die kindjes, die ziek zijn.. laat ik er maar niet te lang over nadenken..

We hebben een tas mee, gevuld met stiften, blocnote papiertjes, knuffeldieren, schoenen, smiley stickertjes en wat memory spelletjes. En een polaroidcamera, om foto's te maken en uit te delen.

Polaroids als cadeau (foto: Herman Volker)

Het is raar om te weten dat je de laatste keer een weg rijdt. Raar dat je weet dat jij hier zo meteen wegvliegt, en dat het leven hier gewoon doorgaat. Ik ben benieuwd of ik Dadaab ooit terug zal zien. In ieder geval wil ik alle namen van de kinderen in de stabilization ward opschrijven en hun gegevens. Ik hoop dat de Keniase staf soms een email terug stuurt als ik ze vraag of Abdi, Fatumo en Saadia hun ondervoeding hebben overleefd en ontslaan worden uit de stabilization ward; op naar de noodvoeding plumpy nut.

08.00 uur
Het is warm in de stabilization ward. De dokter houdt zijn ronde. Soms is het weer even goed kijken welk kindje waar ligt, de moeders hebben soms een ander gewaad aan waardoor ze er ineens vrolijker of somberder uit kunnen zien. Abdi, daar is hij, gewikkeld in een doekje. Idhil, zijn moeder, kijkt niet blij. Wel om ons te zien, maar Abdi is weer teruggevallen in gewicht. Hij weegt nu 2,4 kilo. Hij was een dag geleden op 2,6 kilo. Vijf maanden, en 2,4 kilo.. en terwijl ik zijn bolletje in mijn hand hou, geeft hij al weer alle melk op.

Fatumo ligt nog steeds hijgend op het bed bij haar moeder. Ze krijgt antibiotica voor haar longontsteking. Gelukkig had zij al een aantal weken plumpy’nut gegeten, dus haar gewicht kan nog iets van tegenslag aan... maar niet veel. Mama is verlegen maar met wat gebaren hebben we toch contact.

Saadia zit! Ongelofelijk! Ze zit op schoot bij haar moeder en kijkt! Het is geweldig en ontroerend tegelijk om te zien. Hopelijk geen tijdelijke opleving. De kinderen hier schommelen zo in gewicht en bovenal in overlevingskans. Het is de eerste keer in dagen dat haar moeder Dahiro lacht. Het zusje en het broertje van Saadia zijn langs gekomen en zitten ook op het bed.

Saadia (foto: Sven Torfinn)

Ik geef Saadia een barbiepop van mijn dochtertje Nuala. Nuala vond het zo indrukwekkend dat ik naar Afrika zou gaan, dat zij speciaal een mooie pop met jurk had uitgezocht om weg te geven aan een meisje die haar vriendinnetje zou kunnen zijn. De kleine handjes van Saadia, die de afgelopen dagen levenloos op het matje lagen, grijpen de pop meteen. Later slaapt ze, met de pop omarmt.

Saadia (foto: Pernille la Lau)

We tekenen met een marker nog gezichtjes op de duimen van de broertjes en zusjes van de kinderen in de ward. De stiften met papier zijn een groot succes. Er valt een stilte in de stabilization ward als alle kinderen aan het tekenen zijn. Even zijn het allemaal gewone kinderen, families, die een moment samen zijn, tekenend en met aandacht voor elkaar.

Dan is het echt tijd om te gaan. Het konvooi moet op tijd vertrekken voor de veiligheid. Idris staat al klaar met de zwiepende antenne voor op de neus van de jeep. We gaan. Vanmiddag naar Nairobi, en dan vanavond meteen door naar Nederland. Wat zal dat een overgang zijn. Ik hoop met heel mijn hart dat er meer financiële middelen zullen komen zodat er bijvoorbeeld een geïsoleerd gebouw van steen met ventilatoren of acclimatisatie kan worden gemaakt van de stabilization ward en zo ook van de maternity ward (bevallingsruimte). Beide onderkomens zijn om 10 uur ’s ochtends al te heet om er nog langer te blijven.  Moeders met net geboren baby’s op doorweekte matrassen. Moeders met zwaar ondervoede en zieke kinderen buiten op een mat in het stof kan gewoon niet.  En een spenen uitkoker en drinkflesjes zouden ook een verbetering zijn. Die kinderen verdienen het om te mogen leven, om hun oogjes te laten stralen.