Dagboek woensdag 30 september

Tineke Ceelen doet tijdens haar reis door de Centraal Afrikaanse Republiek verslag in haar dagboek. Vandaag haar laatste bijdrage. 

Bangui, woensdag 30  september
Gespannen rennen de IRC hulpverleensters met hun mobiele telefoons door de tuin van het kantoorcomplex. Iets is er aan de hand. ‘De bevolking bij Ouandago is op de vlucht geslagen. Vannacht pakten de rebellen van een Tsjaadse beweging hun spullen en vertrokken. Bang dat dit een voorteken van nieuw geweld zou kunnen zijn, vertrok ook de plattelandsbevolking halsoverkop de bossen in. Even later bevestigt UNHCR in Bangui dat opnieuw sprake is van geweld en vluchtelingen. We besluiten te gaan kijken.

Een motor rijdt voorop, de bestuurder is gewapend met een walky talky en neemt bij elke controlepost contact op met de auto die enkele kilometers achter hem blijft rijden. Langzaam rijden we naar Ouandago. Onderweg zien we niets bijzonders, alles lijkt ‘normaal’, net zo normaal althans als de dag dat wij hier over de zelfde weg reden.

Eenmaal in Ouandago weet ook de bevolking van niets. Er zijn geen vluchtelingen, er is geen sprake van nieuw geweld. Wel is inderdaad een rebelleneenheid uit de regio vertrokken. Hun gezinnen reisden met de motorfiets en de familiebezittingen. We begrijpen wat het werkelijke verhaal is…..

Haastig rij ik terug naar Kaga Bandoro, om direct over te stappen in de auto naar Bangui, een rit van minstens 5,5 uur. Onderweg begint het te stortregenen. Een muur van water verhindert elk zicht. Langs de kant van de weg staan de armetierige onderkomens van de Centraal Afrikaanse gezinnen. De dorpen zijn veranderd in modderpoelen. Het is wel duidelijk waarom de sterftecijfers in dit land zo hoog zijn. Sanitaire voorzieningen en schoon drinkwater zijn er niet, net zo min als een redelijke gezondheidszorg, zelfs niet naar Afrikaanse maatstaven. Malaria, diarree en simpele luchtweginfecties eisen elke dag vele doden in dit door God en de internationale gemeenschap verlaten land.

Dit is het laatste dagboekverslag van Tineke Ceelen uit de Centraal Afrikaanse Republiek.