Dag 1

Tekst: Tineke Ceelen
Foto's: Robert Verduyn

Even na achten in de avond rollen we doodmoe uit de bus die ons van Bangkok naar Mae Sot bracht, een stadje aan de grens met Birma. Inmiddels zijn we zo’n 24 uur onderweg. De temperatuur is aan het zakken, maar de thermometer wijst nog altijd 34 graden Celsius aan. De komende dagen bezoeken we de projecten voor Birmese vluchtelingen en ontheemden die door ons, Stichting Vluchteling, gefinancierd worden.

Birma wordt sinds 1962 met harde hand geregeerd door een militair regime. Het potentieel zo welvarende land is tot aan de rand van de afgrond gedreven. Scholen, ziekenhuizen, de infrastructuur, niets functioneert naar behoren. De kindersterfte in Birma bijvoorbeeld, is één van de hoogste ter wereld. Eén op de vijf kinderen wordt nooit ouder dan vier jaar. Etnische groepen die zich nimmer achter het militaire bewind hebben geschaard, hebben het zwaar te verduren. Leden van de Karen minderheid bijvoorbeeld, worden gedwongen onder mensonterende omstandigheden voor het Birmese leger te werken, als drager, of als mijnenruimer. Duizenden kwamen om het leven. Honderdduizenden vluchtten, naar Thailand, of de Birmese oerwouden in.

De Nationale Postcode Loterij, een voor ons belangrijke donor, heeft onverwacht extra zendtijd, vertelden ze mij blij aan de telefoon. Die zendtijd willen ze graag vullen met een programma over het werk van Stichting Vluchteling, door mijn ogen. Het spreekt voor zich dat we graag meewerken. De Nederlanders kennen Thailand van zijn parelwitte stranden en helblauwe zee, van het lekkere eten en misschien van de tsunami, maar zeker niet van de Birmezen die opvang vinden in kampen in het noorden en westen van het land. Opgejaagd in eigen land en niet welkom in buurland Thailand zijn zij voor hun overleving nagenoeg volledig afhankelijk van hulp van buitenaf.